MICHAEL ONEILL
“Who’s Bad Now”
(Sleeping Trout Music)

(3) J J J

 Op zijn nieuwe CD “Who’s Bad Now” onderlijnt singer-songwriter Michael Oneill andermaal dat hij nogal graag van meerdere walletjes tegelijk eet. Country mag dan al het voornaamste ingrediënt vormen in het merendeel van de gebrachte nummers, binnen de nochtans keurig afgelijnde grenzen van dat genre blijkt voor de beste man toch nog heel wat mogelijk. Opener “Who’s Bad Now” krijgt zo op z’n Ray Wylie Hubbards een flinke shot blues in de aderen geramd, “Austin” rockt ongemeen lekker weg en is een onverholen liefdesverklaring aan dat stukje Lone Star State, “I Don’t Rememeber” met z’n nadrukkelijke fiddle- en pedal steel-inbreng in wezen gewoon onversneden honky-tonk, “Better” aan Chip Taylors werk verwante pure singer-songwriter country met een boodschap en Little Feats “Dixie Chicken”, de enige cover in het mandje, mooie rootsy Americana. Goeie zet wel van Oneill om een aantal van zijn knapste songs tot helemaal op het einde van het album te bewaren, zo blijf je na het beluisteren ervan met een behoorlijk prettig gevoel achter. We hebben het dan naast het al genoemde “Better” over een doorleefde akoestische versie van het ook al als openingsnummer fungerende “Who’s Bad Now” en vooral ook over “Run To The Sea”. Dat laatste is zondermeer het mooiste nummer van het geheel, een knap liefdesliedje dat volop profiteert van een fijne mandolinebijdrage van Gary Ballard en backing vocals van de onvolprezen Nancy Apple.